Σκιές της Πόλης, Σ.Σ. Αγίου Βασιλείου, Κόρινθος

Ο εγκαταλελειμμένος σιδηροδρομικός σταθμός του Αγίου Βασιλείου στη Κορινθία χρησιμοποιείται ως καμβάς. Είναι ένας πραγματικός χώρος, φθαρμένος και άδειος, που γίνεται το σκηνικό για ανθρώπους που δεν βρέθηκαν ποτέ εκεί. Οι μορφές στις εικόνες έχουν δημιουργηθεί με τεχνητή νοημοσύνη. Πρόκειται για πρόσωπα κατασκευασμένα, για παρουσίες που τοποθετούνται μέσα στον χώρο εκ των υστέρων.

Οι εικόνες όμως μοιάζουν αληθινές. Ο σταθμός υπάρχει, η εγκατάλειψη είναι πραγματική, το φως και οι φθορές είναι εκεί. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εμφανίζονται άνθρωποι που θα μπορούσαν να βρίσκονται πράγματι σε έναν τέτοιο χώρο. Μοιάζουν γνώριμοι, καθημερινοί. Θυμίζουν πρόσωπα που συναντάμε και προσπερνάμε. Άνθρωποι που ζουν σε μεταβατικές συνθήκες, που μετακινούνται από σημείο σε σημείο, που αναζητούν ένα προσωρινό καταφύγιο.

Πολλοί από αυτούς έχουν χάσει εργασία και σταθερότητα. Άλλοι απομακρύνθηκαν από τις οικογένειές τους και από τις χώρες τους, αφήνοντας πίσω γλώσσα, δίκτυα υποστήριξης και βεβαιότητες. Κάποιοι παλεύουν με προσωπικές και ψυχικές δυσκολίες. Η παρουσία τους μέσα στην πόλη είναι διακριτική και ταυτόχρονα ορατή. Υπάρχουν δίπλα μας, χωρίς να χωρούν εύκολα στην οργανωμένη εικόνα που θέλουμε για τον δημόσιο χώρο.

Η τεχνητή κατασκευή αυτών των μορφών δεν απομακρύνει το θέμα από την πραγματικότητα. Αντίθετα, το κάνει πιο αναγνωρίσιμο. Η σκηνή δεν αποτελεί καταγραφή ενός γεγονότος, αποτελεί υπόμνηση μιας κατάστασης που συναντάμε γύρω μας. Ο πραγματικός χώρος και οι επινοημένες παρουσίες συνυπάρχουν στο ίδιο κάδρο και δημιουργούν μια εικόνα που λειτουργεί ως ερώτημα για το πώς βλέπουμε και πώς επιλέγουμε να βλέπουμε τους ανθρώπους που βρίσκονται στο περιθώριο.