Φύση: Ζώα: Πτηνά: Φλαμίνγκο

Τα φλαμίνγκο ανήκουν στην οικογένεια Phoenicopteridae και αποτελούν από τα πιο αναγνωρίσιμα υδρόβια πτηνά παγκοσμίως, λόγω του ροζ χρώματος, του μεγάλου λαιμού και των πολύ μακριών ποδιών τους. Ζουν σε αλμυρές και υφάλμυρες λίμνες, λιμνοθάλασσες και ρηχά παράκτια νερά, όπου σχηματίζουν πολυάριθμες αποικίες.

Το χαρακτηριστικό ροζ έως έντονο κόκκινο χρώμα του πτερώματος οφείλεται στις καροτενοειδείς χρωστικές που λαμβάνουν από την τροφή τους, κυρίως μικροσκοπικά καρκινοειδή όπως η Artemia salina και άλγη όπως η Dunaliella salina. Όσο πλουσιότερη είναι η διατροφή τους σε αυτές τις ουσίες, τόσο εντονότερο γίνεται το χρώμα τους.

Το ράμφος τους είναι εξειδικευμένο φίλτρο. Τοποθετούν το κεφάλι ανάποδα μέσα στο νερό και, με τη βοήθεια μιας γλωσσίδας με «οδοντώσεις», φιλτράρουν τη λάσπη και το νερό για να συγκρατήσουν την τροφή. Η ανατομία αυτή αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα παραδείγματα προσαρμογής πτηνών σε υδρόβιο περιβάλλον.

Τα φλαμίνγκο φωλιάζουν σε αποικίες χιλιάδων ατόμων. Κατασκευάζουν κωνικές φωλιές από λάσπη που υψώνονται πάνω από το νερό για προστασία από την υγρασία και τη θερμότητα του εδάφους. Γεννούν συνήθως ένα αυγό, το οποίο επωάζουν και οι δύο γονείς. Οι νεοσσοί τρέφονται αρχικά με ένα θρεπτικό υγρό που εκκρίνεται από τον πρόλοβο των γονιών, παρόμοιο λειτουργικά με «γάλα».

Στην Ελλάδα, τα φλαμίνγκο παρατηρούνται τακτικά σε υγροτόπους όπως η Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου, η Λίμνη Κερκίνη και το Δέλτα Έβρου, κυρίως κατά τις μεταναστευτικές περιόδους και τον χειμώνα, όταν μεγάλοι πληθυσμοί μετακινούνται από βορειότερες περιοχές.

Το είδος που απαντάται συχνότερα στην Ευρώπη και στην Ελλάδα είναι το Phoenicopterus roseus, γνωστό ως Μεγάλο Φλαμίνγκο. Το ύψος του μπορεί να ξεπεράσει το 1,5 μέτρο και το άνοιγμα των φτερών του φτάνει περίπου τα 2,5 μέτρα.

Η κοινωνική τους συμπεριφορά είναι έντονη και συγχρονισμένη. Συχνά κινούνται, τρέφονται και απογειώνονται ομαδικά, δημιουργώντας εντυπωσιακά οπτικά φαινόμενα, ενώ οι κινήσεις του λαιμού και των φτερών λειτουργούν και ως τελετουργίες επικοινωνίας μέσα στην αποικία.

Η παρουσία τους αποτελεί δείκτη υγείας των υγροτοπικών οικοσυστημάτων, καθώς εξαρτώνται από σταθερές υδρολογικές και τροφικές συνθήκες.